Het was alsof ik niets meer was, een zak met beenderen
en enkele liters rood bloed.

Het was alsof ik niets meer was, toen je me zei:
dat ik je absoluut niets deed, dat je enkel mijn lichaam
wou proeven, hoe mijn zweet smaakte.
Ik zag hoe je likkebaarde, ik zag hoe je je handen
afveegde aan je mond.

Het was alsof ik in niets veranderde, ik kon er even
goed niet zijn. Alsof ik ophield te bestaan, toen je
me zei: dat ik beter kon gaan, want je wou me toch
nooit meer zien.

Nu sta je er weer, terwijl ik je juist vergeten had.
Ik wist zelfs je adres niet meer. Nu sta je er alsof
er niets gebeurd was.

Maar nu voelt het alsof jij er niet helemaal echt bent,
terwijl ik slechts glimlachte en je binnen liet terwijl
ik vroeg hoe je naam ook weer was.

Fré 26-11-90