De volle maan rukt weer aan mijn hart,
ze laat het smachten naar jouw lach.
Ze betoverd mijn zinnen, laat ze branden
laat ze dansen in dit blanke licht.

Ik dans, in de bleeke gloed, met m'n handen,
warm ze aan jouw lokken, in verre dromen,
dicht nabij. Ik rust m'n ziel in jou,
voel me blij.

Alleen in de nacht, omringd door duizend sterren,
wacht ik niet meer in angst op al wat komen gaat.
Ik schrijf gedichten, voel't leven vervlieden.
Plan hoopvol m'n dromen, vechten zal ik om ze te bekomen,
sterven om ze te mogen dromen.

fré 29-1-91