T'lijkt alsof ik alle gedichten, die te schrijven zijn,
al geschreven heb. Alsof heel m'n gevoel vergoten is
met cartouches blauwe en zwarte inkt.

Telkens weer bladeren tussen eergisteren en t'verleden.
Ritsels, als pagina's in kloosters waar mannen met bruine pijen
biddend, wachten op de dood.

Hoor mij aan dan. Waar wend ik mij heen
voor nieuwe woorden, die verbergen wat ik zoek?
Hoor me, waar!

Alsof iemand een kaars aansteekt in t'donker
fluistert t'licht me een antwoord toe;
waarom stilstaan en overschouwen, ben je dan al moe?

Fré 11/7/92