SEPT 96

Herfst, begint
regen steeds meer, verrast
drast achter ons neer.

Mist langs de bermen
vergeten de warme zon.
Druilerig leven, help me de kou
van naderende winter doorstaan.

Want in deze lengende nachten
verzucht ik steeds meer naar die
schijnbaar nooit aanbrekende lente
in mijn doods en bar aards bestaan.

Mooie kleuren echter, verzachten de pijn,
waar zijn die s’nachts toch heen? Bestaan ze
nog wel als t’donker ons omgeeft en we zelf
niet meer weten welk licht we kunnen zijn?

Fré 23/1/1996