Draaiend naar morgen, deze wereld, jij en ik!
In fluisterende uren, na uitputtende feesten, soms
teveel als beesten die stillen hun lust, of ik en jij
daarna, in elkanders hart ligt de zeldzame rust.

Vergeten als de zon opklimt of al lang hoog staat.
Dat vorige dagen die steeds verder verglijden in tijd
van herinnering en sage, of vage schim, dat leven
balans is tussen vroeger, nu en toekomst, en neem

elkaar niet voor lief, geraak niet gewoon aan de liefde
van een ander; want een groter geschenk is er niet.

Fré 25/06/95