Eerste keer vandaag, vreemd
en weer braaf anders worden.
Neem me maar zoals ik me,
laat maar, wat je ook denkt.
Iemand zijn is vermoeiend,
nooit geheel vrij van voor
gekauwde beelden, vol leemtes.

Die morgen in de sneeuw
en in het niets verdwijnen.
Elke stap in het witte,

ijsland van bevroren verlangens
kracht verlangen, maar alleen

ben je maar zwak en zo stil in je,
eenzaamheid. Weet je met jezelf
niet meer waarheen, dan naar het licht.

fré 1/12/93