Dit is een gedicht voor mij, om me te vertellen
dat wanhoop niet eeuwig duren kan. Dat geluk
bestaan kan, zonder het te moeten najagen.
Dat liefde echt kan zijn, en we daarom zo bang
zijn voor elkaar. Dit is een gedicht voor mij,
omdat ik me eenzaam voel in een natte, donkere
stad, aan de grenzen van de lichten, glimt de weg.

Dit gedicht moet m’n donkerte bestrijden, de angsten
en demonen opnieuw verslaan, voor de zoveelste maal.
Put kracht uit het licht van de liefde, zelfs al ken je
alleen de blinddoek voor je ogen, die tranenlopers.

Fré 25/5/95