Je kent je eigen zwaktes goed, maar je sterktes liggen nog in het duister van het onwetende. Je kracht kan nauwelijks je gevoel de baas.

Hoelanger ik hier nog wacht op mijn leven, hoe meer ik van binnen sterf aan het verleden. Is het wel juist dit soort van bestaan. Is het wel juist dit aan mijn gevoel over vroeger toe te schrijven. Wat is de oorzaak, wat gevolg; soms andersom ook, weten we niet.

Vanwaar mijn grote eenzaamheid terwijl de anderen zo dichtbij zijn. Waarnaartoe gaat ons verlangen ? Als we ons harder trachten te verbergen voor de pijn van dit ontmoetend zijn, hoe minder je leert kennen en hoe meer je verstijft in de dingen zoals ze zijn. Wie breekt me vrij. Niemand anders dan jij. Hoe weet je wat vrijheid inhoudt, als je zelf de ketting smeedt die je aan de grenzen van jezelf binden.

Geef het tijd te rijpen zoals oude keltische symbolen, van paden uit het onbekende naar de dag van vandaag. Spreken in de taal van mijn hart, is vrijheid kennen. Vleugels dragen ons verder. Naar waar we moeten bestaan.

Fré 12/6/1994