Veranderlijk als je bent, doe je m'n vaste hart zo'n pijn.
Daaruit vloeit telkens de liefde als tranen neer, een stille
maanlichtspiegel die mezelf reflecteert.

Waar jij daden wil, wacht ik slechts af.
Waar ik tekens wil, vloei jij omheen.
Vast en vloeibaar, hard en zacht,
snel en traag, zekerheid en onzekerheid.

Ach lief, tegenstellingen lossen op
als je ze als paar beschouwt.
Eenheid groeit dan in ons blik,
vult onze harten met echt geluk.
En al is dat dan zo vluchtig,
het maakt bange harten rustig.

Fré 28-1-91