Telkens wil ik vatten,
het onnoembare zijn.
En als ik denk,
dit is het, hier staat het!

Gaat er een schok door me heen,
staar ik naar gekribbel op een vel.
Wat blijft? Ik, die ween, die lach;
als een schim in een vergeten cel,
wachtend op het luiden van de dodenbel.

Fré 14/12/92