Want wie luistert er naar ons, waar ook ter wereld. Een vriend of leraar, broer of vader of moeder, zuster of buur, zoon of heerser of knecht? Luistert hij, onze pleitbezorger, of luisteren onze mannen en vrouwen, zij die ons het dierbaarst zijn?

Luisteren de sterren als we ons wanhopig afwenden van de mens, of de machtige winden, of de zeeen of de bergen ? Tegen wie kan iemand zeggen: Hier ben ik ! Aanschouw mijn naaktheid, mijn wonden, mijn heimelijke verdriet, mijn wanhoop, mijn verraad, mijn pijn, mijn tong die niet bij machte is mijn zorgen uit te drukken, mijn angst, mijn verlatenheid.

Hoor mij aan, een dag - een uur ! - een ogenblik !

Opdat ik niet in mijn verschrikkelijke verlatenheid, mijn eenzame stilte, de laatste adem uitblaas ! O God, is er niemand die me Hoort ?

Is er niemand die me hoort ? Vraagt ge. O ja, er is iemand die hoort, die altijd zal horen. Spoed u naar hem mijn vriend ! Hij wacht op u op de heuvel.

Op u, alleen.

Seneca
Art: Moebius